css3.gr

Πριν από κάποιους μήνες ξεκίνησα στο προσωπικό μου website ένα πείραμα, να γράφω κάποια posts με διαφορετικό design για το καθένα. Η λογική πίσω από το πείραμα ήταν η εξής: ανάλογα με το θέμα του post ήθελα να το design του site να υποστηρίζει και οπτικά αυτό που ήθελα να πω με τα λόγια. Όλα αυτά κρατώντας κάποια κοινά στοιχεία π.χ. το λογότυπο, το μενού πλοήγησης, το footer κλπ, γιατί αυτά τα στοιχεία αποτελούν την ταυτότητα του site, η οποία φυσικά και δεν ήθελα να χαθεί.

Το αποτέλεσμα της προσπάθειας είναι 12 posts, που το καθένα έχει τα δικά του χρώματα, τυπογραφία, layout κλπ. Τα posts αυτά απαιτούσαν πολλή περισσότερη προσοχή και χρόνο, ωστόσο ήταν μια ωραία άσκηση πάνω στο design, την οποία θέλω να συνεχίσω.

Με αφορμή τα παραπάνω, κι επεκτείνοντας λίγο το σκεπτικό, κατέληξα ότι ο σχεδιασμός ιστοσελίδων πρέπει ν’ ακολουθεί μια παρόμοια φιλοσοφία και σε συμβατικά websites, που δεν συμπεριλαμβάνουν απαραίτητα κι ένα blog.

Τι ακριβώς εννοώ: Το συμβατικό website μιας π.χ. εταιρίας περιλαμβάνει μια αρχική σελίδα που διαφοροποιείται οπτικά από τις υπόλοιπες και ακολουθούν όλες οι άλλες που έχουν ίδιο ακριβώς layout και ύφος. Είναι όμως αρκετό αυτό; Πιστεύω όχι. Σε μια εταιρεία, οποιουδήποτε χώρου, συμβαίνουν δεκάδες πράγματα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές προσωπικότητες που συμβάλλουν στην πορεία της, υπάρχουν εξελίξεις που τη διαφοροποιούν μέσα στο χρόνο, είναι με δυο λόγια ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται. Δεν είναι αδίκο αυτό να μη φαίνεται και στην ιστοσελίδα της;

Ακούω ήδη τις ενστάσεις: Πόσες εταιρείες έχουν το χρόνο και τους πόρους να διαφοροποιούν κάθε τους σελίδα; Πόσο διαφοροποιημένες πρέπει να είναι οι σελίδες αυτές; Τι θα προσθέσει ουσιαστικά στην πορεία της; Πόσο έτοιμες είναι π.χ. οι ελληνικές εταιρείες να μπουν σε μια τέτοια διαδικασία, τη στιγμή που δεν μπορούν καν να αντιληφθούν την αξία της ιστοσελίδας τους;

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα στέκουν και είναι πολύ λογικά. Όμως υπάρχουν, νομίζω, απαντήσεις.

Αυτό που περιέγραψα στις πρώτες παραγράφους ως πείραμα, είναι ...πείραμα. Πράγμα που σημαίνει ότι το να αποτύχει είναι ένα πιθανό σενάριο. Στην περίπτωση του website μιας εταιρείας τα πράγματα οφείλουν να είναι περισσότερο ελεγχόμενα.

Στο παράδειγμά μας λοιπόν, ας κάνουμε ένα πρόχειρο και θεωρητικό στήσιμο της κάθε σελίδας για μία εταιρεία που π.χ. εμπορεύεται ρούχα και δεν έχει ηλεκτρονικό κατάστημα:

• η σελίδα που μιλάει για την εταιρεία θα είναι μια τυπική σελίδα σαν αυτή που θα υπήρχε σε κάθε άλλη περίπτωση π.χ. με μία στήλη
• η σελίδα του ανθρώπινου δυναμικού θα είχε ένα custom layout π.χ. με 3 στήλες και οριζόντια διάταξη, όπου θα φαίνονταν οι φωτογραφίες των ανθρώπων που δουλεύουν εκεί
• η σελίδα των προϊόντων θα ακολουθούσε μια εντελώς διαφορετική λογική με layout π.χ. ηλεκτρονικού καταστήματος
• η σελίδα της επικοινωνίας θα είχε ένα στήσιμο σε 2 στήλες με μια φόρμα επικοινωνίας κι ένα χάρτη Google με τα απαραίτητα συμπληρωματικά στοιχεία π.χ. τηλέφωνα κλπ.
• η σελίδα των νέων της εταιρείας θα ήταν ένα blog με look & feel σημαντικά πιο ελαφρύ από τις υπόλοιπες, κρατώντας όμως το γενικότερο χαρακτήρα του website

Ό,τι προσπαθώ να περιγράψω στην πιο πάνω λίστα καταλαβαίνω ότι ακούγεται γενικόλογο. Θα μπορούσε να μεταφραστεί με χίλιους δυο συμβατικούς τρόπους πάνω στο design. Αυτό ακριβώς προσπαθώ να πω ότι θα μπορούσαμε να αποφύγουμε.

Με άλλα λόγια, υποστηρίζω ότι τόσο από την πλευρά του design agency όσο κι από την πλευρά του πελάτη θα μπορούσε να υπάρχει μια κοινή διάθεση να προαχθεί ένα design κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Χ εταιρείας και μάλιστα κατευθυνόμενο από το περιεχόμενο. Χωρίς τσιγκουνιές και χωρίς διάθεση να κοροϊδέψει κάποιος κάποιον άλλο. Ένα design γενναιόδωρο που στόχο θα έχει να προσδώσει σε κάθε σελίδα τα χαρακτηριστικά της εταιρείας που τη διαφοροποιούν από τις άλλες και την κάνουν μοναδική. Στο τέλος θα προκύψει ένα website που θα περιλαμβάνει βέβαια κοινά στοιχεία, σαν αυτά που περιέγραψα στην 1η παράγραφο, αλλά την ίδια στιγμή θα χαρίζει στον επισκέπτη του μια διαφορετική κι ευχάριστη εμπειρία σε κάθε σελίδα του.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται ακόμα λίγο γενικόλογα, ας δούμε ένα website που κάνει πράξη όλα τα παραπάνω: Simplicity Law.

Παρατηρήστε στις παραπάνω εικόνες πως το layout της σελίδας αλλάζει, μερικές φορές δραματικά, χωρίς όμως να χάνεται η προσωπικότητά της (και δεν συμπεριέλαβα στα screenshots καν το footer). Αυτό σε συνδυασμό με το προσεγμένο design που ούτως ή άλλως υπάρχει, η εταιρεία αυτή από τη διαδικτυακή της παρουσία με πείθει. Το μήνυμα που παίρνω είναι ότι και αξιόπιστη είναι και θα με προσέξει ως πελάτη, διαφορετικό απ’ όλους τους άλλους, με τον ίδιο τρόπο που πρόσεξε την ιστοσελίδα της.

Θα μπορούσα, εκτός από την Simplicity Law, να αναφέρω websites πολύ μεγαλύτερων εταιρειών. Όμως, όπως όλα δείχνουν, η Simplicity Law είναι μια μικρή εταιρεία του χώρου της, που όμως καταφέρνει να ξεφύγει από τον ανταγωνισμό της (τουλάχιστον όσον αφορά τη διαδικτυακή της παρουσία). Γιατί να μη συμβαίνει αυτό με όλες τις αντίστοιχες στην Ελλάδα;